Diario de...Don paolo

 Diario dun vilán.O Gran Don Paolo

Londres, Luns 11 de Xaneiro de 1886

Son as sete da maña ea policía de Scotland Yard está na porta.Non me queda outra que fuxir pola ventá.Collin a roupa,vestinme a toda présa,bebin o café,collín o paraugas voador e…¡Ala, pola ventá!.Menuda forma de empezar a semana.O inspector Chelmey volveu descubrir o meu agocho e non podo relaxarme nin un momento. Sempre detrás miña.¡Lle teño unha xenreira!.Por sorte os meus inventos están a salvo no taller.

Agora mesmo dirixome ao xa dito para agocharme e seguir ca construcción da máquina voadora nº1.Pouco despois de chegar de incognito disfrazado de velliña, conseguin zafarme da policía e instaleime no meu taller.Logo de me crebar os miolos, conseguin chegar ao momento no que puiden tomar un aperitivo.

Cando chegou o xerán, conseguin ter un bo modelo definido da máquina.So me faltan os materiais.

Londres, Martes 12 de Xaneiro de 1886

Durante toda á maña estiven dandolle voltas ao novo cambio de residencia,e pensei en ir a Doland Street,que alí os pisos de aluger están bastante baratos.Digamos que o meu peto non da para moito.Pouco despois da maña, durante a hora do xantar,fun recoller a chatarraría de Darrel (o meu compañeiro de confianza)as pezas necesarias para construir a miña magnífica obra mestra.Pedinlle a Darrel que me axudara a cargalas no seu camión, e que as levara ao meu taller.Despois,fun a comer algo,xa que non comín en todo o día.

Ao parecer hai un bo restaurante cerca do taller.Vou a probar a ir.

Londres, Mércores 13 de Xaneiro de 1886

Pola maña coloquéin as pezas que me dera Darrel no taller.Algunhas delas  coma as aspas ou as placas de ferro puxenas  detrás da parede.Sobresaen un pouco, pero ninguén xe dara conta.Dende a ventá do taller puiden divisar que pola rúa había varios axentes,e coma tiña moita fame fame,decidin ir de incognito a comer algunas cousas.Collín o disfraz de xovencita e fun cara o restaurante de onte.A verdade e que fan uns filetes e un café moi ricos.

Londres, Xoves 14 de Xaneiro de 1886

Hoxe pola maña, fun cara Doland Street para ver os novos pisos de aluger, pero a verdade e que non encontrei nada ao meu gusto e decidín volver ao taller; pero,¡Ai de min!, Non levaba disfraz eo inspector Chelmey ( que mala sorte) aparece na esquina; nada mais verme, foi detrás miña.Sorte que encontrei un oco entre dous edificios, que se non…

Pouco despois do desafortunado accidente penséi en volver ao taller para seguir ca construcción da máquina voadora nº1.A verdade e que vou bastante adiantado; con sorte, creo que poderei tela rematala para o sábado.

Londres, Venres 15 de Xaneiro de 1886

Nada mais levantarme, fun xunto a máquina; só lle faltan uns retoques para rematala.Sen dúbida alguna estou moi ledo, xa que levaba moito tempo planeando facela; vela rematada…sería unha maravilla.Só lle falta unha capa de pintura, uns axustes na cabina de mandos e xa estará rematada.

A verdade e que non sabia que ia facer con ela; creo que o mellor será atacar Scotland Yard para probala.Vanse enterar…¡por todo o que me levan feito!,ademais, ¡serei famoso e saldrei na radio e no periódico!.Así todos coñeceran a miña grandeza.Isto pinta ben…

Londres, Sábado 16 de Xaneiro de 1886

Por fin! Xa está rematada, seca e lista para a súa entrada triunfal.Vestinme de gala e fun voando cara Scotland Yard.En canto cheguei quedaron todos cunha cara de aparvados…Ja!¡Está vez non se libran!

Co primer golpe conseguin crear confusión; co segundo fuxirón coma galiñas mexericas e co terceiro…¡Hai vai Scotland Yard!

Nada mais chegar a casa accendin a radio,e só se falaba do accidente.Que sorte!Xa son famoso…Maña pola maña invitarei a Darrel a unha festa para celebralo.

Londres , Domingo 17 de Xaneiro de 1886

Ao despertar, preparei un bó café con bizcoitos e pasas.Puxen o meu disco preferido na gramola e pouco despois fun convidar a Darrel a tomar algo.Esto hai que festesalo!Durante toda a tarde Darrel e mais eu estivemos a rir coma dous galopíns e contando as nosas anécdotas.Creo que hoxe tivemos un día moi bó Darrel e mais eu.

Ainda así,despois de todo isto, o inspector Chelmey deume un pouco de mágoa (a verdad e que case nada) […]¡Pero pensó que o ten ben merecido!